Toplumsal Çürümenin Faturasını Çocuklarımıza Ödetiyoruz!

Bir toplum öğretmene ve eğitime değer vermiyorsa zamanla yozlaşır, değer yargılarını kaybeder. Saygıdan, merhametten, ahlaktan, millî ve manevi değerlerden uzak nesiller yetişir. Çünkü eğitim yalnızca bilgi aktarmak, sınav kazandırmak ve diploma sahibi yapmak değildir. Eğitim; insan yetiştirmek, karakter inşa etmek, vicdan kazandırmak ve toplumsal değerleri gelecek kuşaklara aktarmaktır.


Bugün çocuklarımızın yetişme sürecinde ciddi bir sorunla karşı karşıyayız. Kendi kişisel gelişimine yeterince yatırım yapamayan, çocuklarına rehberlik edecek donanıma sahip olmayan bazı ebeveynler, bütün sorumluluğu özel okullara, dershanelere ve akademik başarıya odaklı eğitim kurumlarına bırakıyor. Oysa bu yaklaşım, çocuklarımızın geleceğini tehdit eden iki önemli tuzağı beraberinde getiriyor.


Birinci tuzak, çocuklarımızı hayatın doğal akışından koparmaktır.


Sokakta oynamayan, mahalle kültürünü tanımayan, arkadaşlarıyla yüz yüze iletişim kurmayan, paylaşmayı, dayanışmayı ve birlikte yaşamayı öğrenemeyen çocuklar yetiştiriyoruz. Gerçek arkadaşlıkların yerini sanal arkadaşlıklar, sokak oyunlarının yerini dijital oyunlar alıyor. Çocuklarımızı adeta cam fanuslar içerisinde büyütüyoruz. Bunun sonucunda sosyal ilişkileri zayıf, iletişim kurmakta zorlanan, empati ve aidiyet duygusu yeterince gelişmemiş bireyler ortaya çıkıyor.


İkinci tuzak ise çocuklarımızı başarı baskısı altında ezmektir.


Daha yüksek not, daha iyi okul, daha başarılı sınav sonuçları… Çocuklarımızın hayatını bir başarı yarışına dönüştürdük. Onların mutluluğunu, karakter gelişimini, ilgi alanlarını ve ruhsal dünyalarını çoğu zaman göz ardı ettik. Sürekli başarılı olmak zorunda hissettirilen çocuklarda kaygı, özgüven eksikliği ve çeşitli psikolojik sorunlar ortaya çıkıyor.


Üstelik eğitim sistemimiz de bu sorunları derinleştiriyor. Test çözmeye, sınav kazanmaya ve ezberlemeye dayalı bir anlayış; muhakeme edemeyen, sorgulamayan, yorum yapamayan, fikir üretemeyen bireyler yetiştiriyor. Oysa ülkemizin ihtiyacı yalnızca sınavlarda başarılı olan gençler değil; düşünen, araştıran, üreten, sorumluluk alan ve ülkesi için hayalleri olan nesillerdir.


Bencilliğin, günübirlik yaşamanın, kolay yoldan kazanma arzusunun ve hedefsizliğin giderek yaygınlaştığı bir ortamda; toplumsal kurallara saygı duymayan, sorunlarını şiddetle çözmeye çalışan bireylerin ortaya çıkmasına şaşırmamak gerekir. Elbette bu tablonun sorumlusu çocuklarımız değildir. Çocuklar, içinde yetiştikleri ailenin, toplumun ve eğitim sisteminin ürünüdür. Asıl sorumluluk biz yetişkinlere, ailelere ve yanlışlarıyla yüzleşmekten kaçınan eğitim anlayışına aittir.


Bir başka önemli sorun da öğretmenin toplumdaki itibarının giderek aşınmasıdır. Görgü, liyakat ve değer ölçülerinden uzaklaşan bazı velilerin ekonomik güçlerini ve toplumsal konumlarını kullanarak öğretmene, okul yönetimine ve eğitim süreçlerine müdahale edebildiği bir ortam oluşmuştur. Öğretmen, sınıfında otoritesi ve itibarı korunması gereken bir eğitimci olmaktan çıkarılıp velinin beklentilerini yerine getirmek zorunda olan bir hizmet sağlayıcısına dönüştürülmektedir.


Öğretmene değer verilmeyen, emeğinin korunmadığı, ekonomik ve sosyal sorunlarla mücadele eden eğitimcinin yalnız bırakıldığı bir sistemde nitelikli eğitimden söz etmek mümkün müdür? Öğretmene adeta “Dersini anlat, herkese yüksek not ver, sorun çıkarma ve evine git” anlayışının dayatıldığı bir ortamda nasıl özgür, üretken ve sorgulayan nesiller yetiştireceğiz?


Bugün pırıl pırıl evlatlarımızın önemli bir kısmı; vizyon geliştirmekte zorlanan, sorgulamayan, fikir üretmeyen, duygularını ifade etmekte güçlük çeken bireylere dönüşme riskiyle karşı karşıyadır. Oysa çocuklarımızın ihtiyacı daha fazla sınav, daha fazla test ve daha fazla akademik baskı değil; sevgi, ilgi, rehberlik, ahlak, karakter eğitimi ve hayatın içinde öğrenme fırsatıdır.


Bu nedenle öncelikle ailelerin eğitilmesi, ebeveynlik bilincinin güçlendirilmesi, öğretmenlik mesleğinin hak ettiği saygınlığa kavuşturulması ve eğitim sisteminin yeniden insan merkezli bir anlayışla ele alınması gerekiyor. Özgür düşünen, sorgulayan, akleden, vicdan sahibi, adalet duygusu gelişmiş ve sorumluluk alabilen gençler yetiştirmek zorundayız.


Bugün toplumsal çürümenin, mutsuzluğun, bencilliğin, kuralsızlığın ve sorunlarını şiddetle çözmeye çalışan bir anlayışın ağır faturasını millet olarak ödüyoruz.


Oysa bu millet; asaletine, tarihine, ülkülerine ve köklü medeniyet değerlerine sahip bir millettir. Büyüğüne saygı gösteren, küçüğünü koruyan, merhameti ve adaleti önemseyen, haramdan kaçınan, devlet malını kutsal bir emanet bilen, kul hakkı ve yetim hakkı yemekten korkan bir toplumun evlatlarıyız.


Öyleyse kendimize şu soruyu sormak zorundayız:


Bu kadar arsızlık, hırsızlık, saygısızlık ve şiddet eğilimi nereden çıktı? Bu insanlar nasıl yetişti? Hangi değerleri kaybettik, hangi yanlışları görmezden geldik?


Bu soruların cevabını yalnızca çocuklarda aramak büyük bir yanılgıdır. Önce kendimize, aile yapımıza, eğitim sistemimize ve toplumsal sorumluluklarımıza bakmalıyız. Özellikle devleti yönetenler bu tabloyu ciddiyetle değerlendirmeli ve kalıcı tedbirler almalıdır.


Çünkü bir ülkenin gerçek zenginliği binaları, yolları, alışveriş merkezleri ya da ekonomik büyüklüğü değildir. Bir ülkenin asıl zenginliği; ahlaklı, vicdanlı, bilgili, adaletli ve karakter sahibi insan yetiştirebilmesidir.


Unutmayalım: Öğretmeni değersizleştiren, eğitimi sınavdan ibaret gören ve aile sorumluluğunu ihmal eden bir toplum, geleceğini kendi elleriyle tüketir. Bu ülkenin geleceğini kurtarmak istiyorsak önce çocuklarımızı değil, çocuklarımızı yetiştiren anlayışı değiştirmeliyiz.

hlaklı, vicdanlı, millî ve manevi değerlerine bağlı nesiller yetiştirmenin yolu, eğitime hak ettiği değeri vermekten ve öğretmeni toplumun en saygın makamlarından birine taşımaktan geçer. Çünkü öğretmen yalnızca ders anlatan değil, bir neslin karakterini, düşünce dünyasını ve geleceğini şekillendiren insandır. Geleceğimizi emanet ettiğimiz çocuklarımızı yetiştiren, bütün zorluklara rağmen ülkemizin yarınları için fedakârca emek veren tüm öğretmenlerimizin 24 Kasım Öğretmenler Günü'nü kutluyor; Başöğretmen Gazi Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere ebediyete irtihal etmiş tüm öğretmenlerimizi rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum.