Kötü karne" yoktur, "henüz geliştirilmemiş çalışma alışkanlığı" vardır.

Okul dönemleri kapandığında hepimizin aklında tek bir soru beliriyor: "Karne nedir?"

Çoğu zaman bu soruya; başarının göstergesi, çalışmanın karşılığı gibi tanımlar yaparız. Ancak toplum olarak düştüğümüz en büyük hata; karne = çocuk denklemini kurmaktır. Karneye ne anlam yüklüyorsak, çocuğa da o anlamı yükleriz: Karne çok iyiyse çocuk çok iyidir; karne kötüyse çocuk da "iyi değildir."

Kalıcı İzler Bırakmadan Önce Durup Düşünmeli

Karne notları değişkendir; bu dönem düşük olan bir not, gelecek dönem yükselebilir. Ancak biz çocukla karnesini özdeşleştirdiğimizde, onun benliğinde silinmesi çok zor bir iz bırakırız. Bu iz, notlar kadar kolay değişmez; bazen bir ömür boyu kalıcı hale gelir.

Notları iyi olan öğrenciler karnelerini gururla sergilerken, düşük not alanlar konunun açılmaması için dua ederler. Çünkü ikisi de aslında notlarını değil, "kendilerini" sunduklarını sanırlar. Oysa hata şuradadır: Başarı veya başarısızlık bir eylemdir, bir kimlik değildir.

Bir Örnek: Yemek ve Eleştiri

Bir kadının yaptığı yemeği düşünelim. Eğer yemeğe yapılan eleştiri olumluysa, kadın o yemeği her zaman daha iyi yapmak ister. Ancak eleştiri yıkıcıysa ve "yemek = kadın" gibi algılanıyorsa, kadın daha iyisini yapmaya çalışmak yerine o yemeği bir daha yapmamayı seçebilir. Çünkü artık başarısızlık riski, doğrudan kendi değerine bir saldırı gibi hissettirir.

Çocuklar için de durum aynıdır. Çocuk, "Karnem iyi değil" demek yerine "Ben iyi değilim" demeye başladığında, gelişim durur ve yerini geri çekilmeye bırakır.

Çözüm: Davranış ile Benliği Ayırmak

Bu durumu önlemenin tek yolu, çocuğun kişiliği ile davranışları arasına net bir çizgi çekmektir.

• Düşük not, çocuğun kötü olduğu anlamına gelmez. Sadece o sonucu doğuran çalışma davranışlarının yetersiz olduğu anlamına gelir.
• Yüksek not, çocuğun üstün olduğu anlamına gelmez. Sadece doğru çalışma yöntemlerinin uygulandığını gösterir.

Çocuğunuza Nasıl Yaklaşmalısınız?

Çocuğunuzun karnesini değerlendirirken sonuçtan ziyade sürece odaklanın:

1. Karne İyiyse: "Tebrik ederim, bu sonuç bizi mutlu etti. Peki, bunu nasıl başardığını anlatır mısın? Hangi yöntemlerin sana yardımcı olduğunu düşünüyorsun?" (Bu, çocuğun kontrol duygusunu ve farkındalığını artırır.)
2. Karne Zayıfsa: "Sen bizim için çok değerlisin. Notların bu şekilde gelmesi bizi biraz üzdü. Sence hangi davranışların bu sonucu doğurdu? Bir dahaki sefere neyi farklı yaparsan bu tablo değişir?" (Bu yaklaşım, çocuğun sevilmediği korkusunu giderir ve odak noktasını "tembellik" gibi bir etiketten çıkarıp "çalışma eylemine" odaklar.)

Son Söz: Sevgi İyileştirir

"Tembel olmak" bir yargıdır ve değişmesi zordur. Ancak "çalışmamak" bir tercihtir ve her an değiştirilebilir. Çocuğunuzun notlarını değil, o notlara giden yoldaki adımlarını değerlendirin.