Şimdi bir boşluktur zaman.

Herşey anlamını yitirmiş gibi.

Ayaklarım yere basmıyor.

Hızlı bir trende yolcuyum sanki.

Bir an uykuya dalıyorum.

Kendimi çobanlık yaparken buluyorum.

İneklerim, buzağlarım, kuzularım.

Herkesten sakladığım kağıtlarım.

Dert ortaklarım.

Annenizden uzakken güzeldir yemekleri.

Yarım bıraktığım yemekler aklımdadır.

Bazen en iyi dost kalemdir kağıttır

Ve en çok babanız yokken vardır

Ey sen..

Ben uykuya dalınca, oyuncaklarını toplayıp yanımdan inen hemşerim

Hala eski aklındamısın.

Belki de en sevdiğin oyuncakların

Bende kaldı farkındamısın.

Elimde koltuk numaram

İçim kıpır kıpır binmişim.

Oysa ölüme giden bir trende

Cam kenarı buldum diye sevinmişim.

Ve böylece bu ömür

Bu ömür her dakika.

Bir buz parçası gibi kendinden eriyecek.

Semada yıldızlardan,

Yerde bu kalemden başka

Yaşayıp öldüğümü kimseler bilmeyecek..