Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed şöyle buyurmuştur:

“İlim öğrenmek her Müslümana farzdır.”
“Âlimin mürekkebi, şehidin kanından daha değerlidir.”
“Sizin en hayırlınız, Kur’an’ı öğrenen ve öğretendir.”
“Bir kimse ilim öğrenmek için yola çıkarsa, Allah ona cennetin yolunu kolaylaştırır.”

Fatih Sultan Mehmet ise:

“Marifet iltifata tabidir; müşterisiz meta zayidir.”
(Bilgi ve yetenek değer görmezse yok olur.)
“İlimsiz kılıç, kör bir değnek gibidir.”
“Hüner, ilim ve sanattadır.”
Mustafa Kemal Atatürk de eğitimin önemini şu sözlerle vurgulamıştır:

“Hayatta en hakiki mürşit ilimdir, fendir.”
“Milletleri kurtaranlar yalnız ve ancak öğretmenlerdir.”
“Öğretmenler, yeni nesil sizin eseriniz olacaktır.”
“Eğitimdir ki bir milleti ya özgür, bağımsız, şanlı bir toplum hâlinde yaşatır ya da esaret ve sefalete terk eder.”

⸻

Bugün gelinen noktada eğitim; yalnızca öğretmenlerin değil, ailelerin, yöneticilerin ve toplumun ortak sorumluluğudur.

Çocuklarına yeterli vakit ayırmayan, sevgi göstermeyen ya da “Benim çocuğum özgüvenli, hiperaktif ve çok zeki.” gibi yüzeysel yaklaşımlar sergileyen ebeveynler; farkında olmadan problemli bireylerin yetişmesine zemin hazırlamaktadır. Bu durum; içine kapanık, saldırgan, sorumluluk bilinci gelişmemiş, şımarık ya da uyum problemi yaşayan çocukların artmasına neden olmaktadır.

Bu durumdan bilinçli veliler de ciddi şekilde rahatsızdır. Bu ülkenin aklı başında büyük çoğunluğu, eğitime ve eğitimciye gereken değeri vermektedir. Ancak azınlık da olsa; sosyal ve kültürel kimliğini geliştirememiş, parayla statü sahibi olduğunu düşünen bazı eğitimsiz ebeveynlerin yetiştirdiği çocuklar; ne büyüğünü tanımakta ne küçüğünü bilmekte ne de öğretmeni dinlemektedir.

Siyasi baskılar, velilerin yanlış tutumları ve yönetsel kaygılar nedeniyle; okul yöneticileri ve öğretmenler zor durumda kalmakta, eğitimciler zaman zaman yalnız ve etkisiz bırakılmaktadır. Bunun olumsuz sonuçları ne yazık ki giderek daha fazla hissedilmektedir.

Bu bir uyarıdır: Gerekli tedbirler acilen alınmalıdır. Eğitimcilere hak ettikleri saygı gösterilmeli, çalışma şartları iyileştirilmeli ve eğitim ortamları dış etkilerden korunmalıdır.

Öğretmenler, veli memnuniyeti kaygısıyla değil; çocukların gelişimi ve eğitimi odağında hareket etmelidir. Verilen ödevler öğrencinin seviyesine uygun olmalı; dersler mümkün olduğunca okulda tamamlanmalıdır. Ödevler; ezberden uzak, öğrencinin ufkunu genişleten, düşünme becerisini ve kişisel yetkinliklerini geliştiren nitelikte olmalıdır.

Eğitim, devlet politikası olarak güçlü bir şekilde desteklenmeli; öğretmenler mesleki anlamda daha özerk bir yapıya kavuşturulmalıdır. Ezberci sistem yerine; yetenek, kabiliyet ve zihinsel gelişimi esas alan bir eğitim modeli benimsenmelidir.

Okullarda Türk kültürü ve medeniyeti ile güzel ahlak derslerine daha fazla önem verilmelidir.

Unutulmamalıdır ki bir ülkenin geleceği, eğitimine ve eğitim çalışanlarına verdiği değerle doğrudan ilişkilidir. Çocuklar bizim geleceğimizdir; onları kendi öz değerlerine bağlı bireyler olarak yetiştirmek hepimizin sorumluluğudur.

Selam, saygı ve dua ile…