Hep zannettik ki dünyayı kötü insanlar mahvediyor.

Ama bazen fark etmiyoruz. 

Asıl akışı bozanlar, fazla iyi olanlar.

Çünkü bazen, olması gerekeni engelleyen 

kişi kötü değil, fazla iyi olandır.

Fazla anlayışlı, fazla  nıhoşgörülü, fazla fedakâr olandır.

Yani sınır koyması gereken yerde susan,

hakkını araması gereken yerde gülümseyen,

yüzleşmesi gereken yerde “boş ver” diyen o insanlar.

Onlar sanıyor ki sessizlik huzur getirir.

Ama bazen sessizlik, kötülüğe zemin olur.

Bazen hoşgörü, zalime davetiyedir.

Bazen merhamet, yanlış birine uzatılmış sonsuz kredidir.

Bir düşün. 

Birine sürekli hak verirsen, birinin yanlışını

 hep anlayışla karşılarsan, birinin bencilliğini hep fedakârlıkla tolere edersen, ne olur 

biliyor musun?

O kişi değişmez.

Sadece daha cesur bir zalime dönüşür.

İyilik, yerinde yapılmadığında kötülüğe dönüşür.

Merhamet, sınırını aştığında zalimi büyütür.

Fedakârlık, dozunu kaçırdığında insanı yok eder.

Ve farkına bile varmadan, kötülüğünb  yayılmasına katkı sağlarsın.

Çünkü olması gereken “dersi” hayat veremez artık.

Sen, o dersi “fazla iyi” olduğun için iptal etmişsindir.

İşte o yüzden bazen en büyük kötülüğü, 

kötüler değil fazla iyiler yapar.

Farkında olmadan;

olması gereken farkındalığı,

olması gereken değişimi,

olması gereken sınırı,

olması gereken yüzleşmeyi, uzaklaşmayı, susuşu,

hatta olması gereken hayrı iptal ederler.

Ve her “fazla iyi” davranış, bir yerlerde olması gereken bir dönüşümün önünü keser.

Bazen dünyanın bozulma nedeni kötülük değil,

yerinde yapılmayan iyiliktir.

""Bu şehri bu hale getirenler.

Göz yumanlar sebep olanlar..

Bu işin er yada geç hesabıda bedelide olur...

İlahi Adalette zaman aşımı yoktur."

Gün birlik olma günüdür

ilahiadalet

Kaynak: Alıntıdır